FAQs

Czyli najczęściej zadawane pytania i odpowiedzi na te pytania.

Czym jest gres

Gres lub gres porcelanowy to zwarta i twarda, barwiona, nieporowata ceramika.

Określenie „GRES” oznacza, że ​​masa ceramiczna płytki jest zwarta, a dzięki wysokiej tempetraturze wypalania zeszkliwiona niczym szkło dzieki czemu zyskuje wyjątkową odporność. W skład gresu wchodzi glinka ceramiczna, skalenie, kaoliny, pigmenty ceramiczne i piasek, surowce, które są najpierw mielone, a następnie drobno rozpylane, aż do uzyskania proszku nadającego się do prasowania. Po sprasowaniu i wypaleniu w temperaturze 1200-1400 ° C, aż do uzyskania stanu zeszklenia nieporowatego otrzymujemy Gres.

Gres porcelanowy to materiał, który wyróżnia się najniższymi wartościami nasiąkliwości, czyli ilością wody, jaką w danych warunkach może wchłonąć płyta. Z tej cechy (która jest również jednym z dwóch parametrów, na których opiera się klasyfikacja norm EN ISO) wynika również najwyższy stopień wytrzymałości na zginanie, tj. Maksymalne naprężenie, które może tolerować materiał poddawany rosnącemu zginaniu. przed zerwaniem, pęknięciem. Wśród najistotniejszych cech gresu porcelanowego znajdujemy również bardzo wysoką odporność na ścieranie, odporność na temperatury i na szybką zmianę temperatur.

Technicznie normy UNI definiują gres porcelanowy jako ceramikę o współczynniku absorpcji wody poniżej 0,5% (EN 14411 B1a – ISO 13006).

Czym jest spiek kwarcowy

Spiek kwarcowy to nazwa handlowa wielkoformatowych płyt gresowych jaka jest używana tylko na polskim rynku.

W żadnym innym kraju nie obowązuje tego typu nazewnictwo. 

Tacy producenci jak Laminam, Florim, Rex, Kerlite, Marazzi, Fondovalle, Grespania czy polski Tubądzin produkują płyty gresowe.

Po prostu nie ma czegoś takiego jak spiek kwarcowy.

Rodzaje płytek ceramicznych.

Istnieje wiele materiałów ceramicznych, z których każdy ma bardzo specyficzne właściwości i przeznaczenie:

  • terakota,
  • klinkier,
  • kamionka wypalana pojedynczo i podwójnie
  • gres.
Rodzaje Gresów

Z punktu widzenia technicznego wyrózniamy dwa rodzaje gresu:

  • Gres naturalny
  • Gres szkliwiony

Gres naturalny określa się często jako gres techniczny.

Wypalanie odbywa się w temperaturze między 1150 a 1250 ºC w piecach o długości do 140 m, w których surowiec jest stopniowo doprowadzany do maksymalnej temperatury, utrzymywany tam przez około 25–30 minut, następnie powoli schładzany do temperatury pokojowej. Proces wypalania powoduje zeszklenie się składników, nadając jej typowe cechy odporności na ścieranie, nsiakliwości i długowieczności.

Podczas wypalania wcześniej sprasowanego materiału występują różne odkształcenia. Skurcz wymiarowy po wypaleniu wynosi około 7%, więc większe produkty (60×60 cm, 120×120 cm, 100x300cm) są zwykle korygowane przez ściarenie, szlifowanie lub przecinanie brzegów. Określa się tą opreację jako rektyfikacja.

Pod koniec fazy wypalania płytki są podzielone na klasy w odniesieniu do wymiaru i odcienia/tonalizacji.

Materiał, który nie jest w pełni zgodny z parametrami narzuconymi przez normy UNI, jest deklasyfikowany np do drugiego lub trzeciego gatunku. 

Dzięki technologiom produkcji możliwe jest uzyskanie płytek o wymiarach od 0,5×0,5 do 150×380 cm, o grubościach od 3 do 20 mm, które mogą być szkliwione i nieszkliwione.

Standartowym kolorem gresu jest odcień jasno beżowy, jednak na wstępnej fazie produkcji po dodaniu odpowiednich pigmentów produkt można zabarwić w skutek czego powstaje gres barwiony w masie. Produkt o doskonałych właściwościach zarówno do użytku domowego, jak i publicznego.

W gresie porcelanowym technicznym produkt na całej grubości jest dokładnie taki sam, co wyklucza w nim widoczność na zuzycie, gdyż jego barwa jest na całej grubości identyczna.

Technicznie normy UNI definiują porcelanę jako ceramikę o współczynniku absorpcji wody poniżej 0,5% (UNI EN 176 ISO BI)

 

Gres szkliwiony, różni się od gresu naturalnego różnorodnością kolorów, stylów, rozmiarów, zdobień i „faktur”, które można znaleźć tylko w szkliwionej ceramice.

Powierzchnie szkliwione to takie, w których można wyróżnić w przekroju warstę bazową, która odpowiada za wytrzymałość mechaniczną płytki i warstwę szkliwioną (glazurę), która odpowiada za wygląd estetyczny i właściwościach użytkowych płytki. 

W przypadku gresów barwionych w masie wizualny efekt produktu (marmur, cement, beton, drewno)  jest uzyskiwany poprzez naniesione szkliwo na powierzchnię. Tego typu produkt można interpretować jako malowane płótno, gdzie gres barwiony w masie daje nam kolor główny produktu, a wzór naniesiony na powierzchnię nadaje wizualnego dopełnienia oferując wybrany efekt końcowy cementu, betonu, marmuru, drewna itp.

 

Gres jest synonimem

Odporność na czynniki atmosferyczne, które mogą obciążać inne rodzaje płytek;

Odporność na ogień i wysokie temperatury w przypadku pożaru i nie uwalniania substancji toksycznych do powietrza

Odporność na pękanie w wyniku szoków termicznych przy nasiąkliwości wodnej mniejszej niż 0,5%;

Powierzchnie odporne na zarysowania i uderzenia;

Możliwość dokładnego wypolerowania powierzchni emaliowanych (produkt docierany) oraz „poprawienia” krawędzi w celu wykonania bezproblemowego montażu.
Właściwości antypoślizgowe (mniej lub bardziej wyraźna śliskość) są określane przez wybory komercyjne, a nie przez wewnętrzne cechy produktu: można znaleźć produkty o wysokim ryzyku poślizgnięcia, ale o wysokich właściwościach estetycznych (na przykład gładkie powierzchnie imitujące minerały). płyty) i można znaleźć produkty z powierzchniami, które zapewniają silne tarcie, a zatem są antypoślizgowe, co czasami pogarsza estetyczny wygląd i łatwość czyszczenia produktu.
Gres szkliwiony jest łatwy w utrzymaniu czystości i szczególnie odporny na zabrudzenia i plamy dzięki glazurze, która zapobiega przedostawaniu się pigmentu plamy w pory płytki.

W ten sposób emalia spełnia funkcję pokrycia naturalnych porów ceramiki gresowej, a także funkcję estetyczną, decydujące cechy, które sprawiają, że gres szkliwiony jest bardzo cenioną wykładziną podłogową.

Podczas gdy kamionka naturalna ma wygląd marmurkowy, gres szkliwiony jest oferowany w szerokiej gamie kolorów.

Jeśli chodzi o zakres chromatyczny ze względnymi odcieniami, gres szkliwiony, podobnie jak wszystkie płytki szkliwione, nie zna granic, podczas gdy gres nieszkliwiony ma znacznie bardziej ograniczony wybór kolorów, ponieważ kolor jest taki sam dla całej masy płytki.

Kolejną cechą gresu szkliwionego jest łatwość, z jaką można je dekorować.

Główne parametry gresu
  • Odporność na czynniki atmosferyczne, które mogą obciążać inne rodzaje płytek;
  • Odporność na ogień i wysokie temperatury w przypadku pożaru i nie uwalniania substancji toksycznych do powietrza
  • Odporność na pękanie w wyniku szoków termicznych przy nasiąkliwości wodnej mniejszej niż 0,5%;
  • Powierzchnie odporne na zarysowania i uderzenia;
  • Możliwość uzyskania róznych powierzchni od przecieranych (lappato-spazzolato) do pełnego lustra (levigato)
  • Możliwość uzyskania różnorodnych powierzchni od bardzo gładkich do antypoślizgowych z możliwością wykorzystania w miejscach użyteczności publicznej.
  • Niezmienność koloru w czasie. Produkty zogdnie z normami nie zmieniają swojej kolorystyki z czasem. Są trwałe i wytrzymałe na warunki atmosferyczne jak deszcz, śnieg a co za tym idzie mróz.
  • Odporność na promienie UV.
  • Łatwe w czyszczeniu.
  • Nie wymagają specjalnej pielęgnacji.
  • Odporne na kwasy i zasady.
  • Wysoka odporność powierzchni na ścieralność. Gresy szkliwione w tym barwione w masie wyprodukowane zgodnie z normą posiadają parametr PEI.
  • PEI to parametr określający wytrzymałośc powierzchni na ścieralność od PEI I do PEI V.
Co to jest PEI, MOHS i antypoślizgowość R?

CHARAKTERYSTYKA MECHANICZNA POWIERZCHNI

Normy EN 101, ISO 10545-6 i ISO 10545-7 regulują niektóre właściwości płytek w odniesieniu do odporności powierzchni na zarysowania i ścieranie.

Twardość powierzchni określona skalą MOHS określa odporność wykończenia powierzchni na zarysowania.

Zgodnie z normą EN 101 płytki są klasyfikowane od 1 do 10 w zależności od rosnącej twardości minerałów użytych do ich grawerowania.

Skala twardości MOHS przedstawia się następująco:

  1. Talk
  2. Gips
  3. Kalcyt
  4. Fluoryt
  5. Apatyt
  6. Skaleń
  7. Kwarc
  8. Topaz
  9. Korund
  10. Diament

Płytka o najwyższej twardości Mohsa będzie miała mniejsze ryzyko, że inne materiały mogą ją trwale zarysować.

Testy, które są przeprowadzane w celu określenia odporności na ścieranie, są zasadniczo dwa i zależą od rodzaju powierzchni:

Wysoka odporność na ścieranie (płytki nieszkliwione)

Mierzona jest objętość usuwana w określonych warunkach ścierania (głębokie ścieranie). Płytka jest uważana za bardziej odporną, im mniejsza objętość usuwanego materiału.
• odporność na ścieranie powierzchni PEI (płytki szkliwione)

Proces ścierania powierzchni jest symulowany poprzez cykle zużycia o rosnącej intensywności, a ocena następczych efektów dokonywana jest za pomocą oględzin w określonych warunkach obserwacyjnych. W zależności od wyniku tych obserwacji, mierzonej płytce przypisuje się klasę odporności na ścieranie.

Odporność na ścieranie powierzchniowe (indeks PEI) to zdolność szkliwa do przeciwstawiania się działaniu ścierania.
Zgodnie z normą (ISO 10545-7) płytki klasyfikuje się zgodnie z ich przeznaczeniem w pięciu klasach:

PEI I: Produkty przeznaczone do miejsc o małym natężeniu ruchu i bez zanieczyszczeń ściernych; na przykład łazienki;

PEI II: Produkty przeznaczone do miejsc o średnim natężeniu ruchu i średnio-niskim działaniu ściernym; na przykład pokój w domu.

PEI III: Produkty przeznaczone do miejsc o średnim natężeniu ruchu o średnim działaniu ściernym; na przykład domów prywatnych;

PEI IV: Produkty przeznaczone do miejsc o dużym natężeniu ruchu; na przykład sklepy i urzędy publiczne;

PEI V: Produkty przeznaczone do miejsc o szczególnie intensywnym ruchu.

Obecnie pewnego rodzaju standardem jaki można zaobserwować jest wykorzystywanie produktów o odporności na ścieralność PEI IV i PEI V.

Klasy PEI I, PEI II i PEI III są rzadko spotykane.

 

Śliskość podłogi jest powiązana z bezpieczeństwem chodzenia.

Współczynnik poślizgu, oznaczony wartością „R”, (który jest związana z kątem nachylenia, w którym osoba traci przyczepność) klasyfikuje produkty według ich współczynnika tarcia, według określonego środowiska lub specyficznych potrzeb zamierzonych zastosowań.

Przepisy rozróżniają śliskość powierzchni, po których można chodzić, w obuwiu (R9-R13) oraz w przypadku osób z bosymi stopami (A, B, C).

Wyróżnia się następujące klasy śliskości i wskazania odpowiednich środowisk użytkowania:

R9: strefy wejściowe i schody z dostępem z zewnątrz; restauracje i stołówki; sklepy; szpitale; szkoły.

R10: publiczne toalety i prysznice; małe kuchnie do restauracji; garaże i piwnice.

R11: miejsca do produkcji żywności; średniej wielkości kuchnie placówek gastronomicznych; środowiska pracy z dużą zawartością wody i błota; laboratoria; pralnie.

R12: środowiska do produkcji żywności bogatej w tłuszcze, takie jak: produkty mleczne i pochodne; oleje i wędliny; duże kuchnie dla placówek gastronomicznych; działy przemysłowe z użyciem substancji śliskich; parkingi.

R13: środowiska z dużą ilością smaru; przetwórstwo spożywcze.

W środowiskach, w których występuje woda, gdzie wymagane jest chodzenie boso, podłoga musi reagować jeszcze bardziej restrykcyjnie. Są one klasyfikowane w grupach ocen A, B, C według rosnącej wartości:

A: przebieralnie; strefy dostępu boso; itp.
B: prysznice; krawędzie basenów; itp.
C: krawędzie pochyłych basenów; zanurzone schody; itp.